Διηγήματα Αρχεία – Εκδόσεις Φερενίκη

121 ΛΕΞΕΙΣ ΑΚΡΙΒΩΣ

ferenikipublications — Wed, 21 Dec 2022 10:16:17 +0000

«Είμαι ένας απ’ αυτούς τους περίεργους τύπους που δεν έχουν ανάγκη από ύπνο. Όταν ο καιρός είναι καλός, μόλις νυχτώνει βγαίνω και περιπατώ στο δάσος. Όποτε τύχει ν’ανταμώσω καμιά νεράιδα, καθόμαστε και σιγοκουβεντιάζουμε ως το λυκαυγές, ξορκίζοντας τα κακά πνεύματα. Ύστερα, γυρνώ σπίτι μου να κοιμηθώ, όχι επειδή έχω χρεία, όπως προείπα· μόνο για να ονειρευτώ. Επιθυμώ, ξυπνώντας, να πιάσω χαρτί και καλαμάρι, να διηγηθώ τα όνειρα μου. Αλίμονο…

Ο δυστυχής, δεν θυμούμαι τίποτα απ’ όσα συνταρακτικά μου συμβαίνουν στην αγκαλιά του Μορφέα. Ίσως να φταίει που ονειροβατώ στον ξύπνιο μου. Δεν ξέρω να πω με βεβαιότητα. Όπως και να ‘χει, περνώ τις ώρες της μοναξιάς μου σκαρώνοντας ιστοριούλες των 121 λέξεων ακριβώς, που δημοσιεύονται με το λογοτεχνικό μου ψευδώνυμο.»

Το άρθρο 121 ΛΕΞΕΙΣ ΑΚΡΙΒΩΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Φερενίκη.

Ούτε μία αυτοκτονία της προκοπής

ferenikipublications — Tue, 15 Nov 2022 09:19:24 +0000

« Άνοιξε την μπαλκονόπορτα κι εισέπνευσε βαθιά.Χωρίς δεύτερη σκέψη πήρε φόρα και πήδηξε.Ωστόσο, το φόρεμα της πιάστηκε σ’ ένα από τα κλαριά της φλαμουριάς που συνόρευε με το μπαλκόνι.Κουνώντας πόδια-χέρια νευρικά και με δύναμη, προσπάθησε να ελευθερωθεί από το κλαδί, αλλά ήταν πια αργά.

Μαζεύτηκε κόσμος.Την έπιασε ταραχή, έτρεμε από τα νεύρα της που δεν τα είχε καταφέρει.«Τι στην ευχή; Ούτε μια αυτοκτονία της προκοπής δεν μπορώ να φέρω εις πέρας;», αναρωτήθηκε.»

Δεν έχεις μια δεύτερη ευκαιρία για να δημιουργήσεις, μια πρώτη εντύπωση.Με τη πρώτη της εμφάνιση στην λογοτεχνία, η Μελίνα Πετροπούλου επιλέγει τη μικρή φόρμα, τα short stories.Οι ιστορίες της είναι απλές αλλά ικανές να προβληματίσουν και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.Η θεματολογία της είναι νουάρ, μικρές καθημερινές αυτοκτονίες.Το ύφος της είναι σαρκαστικό, στα όρια της ειρωνείας.

Οι ήρωες της είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, της διπλανής πόρτας.Η ζωή τους υπήρξε μια πλάνη.Οι ελπίδες τους αποδείχθηκαν φρούδες.Όπως στον στίχο της Κική Δημουλά το πεπρωμένο τους μοιάζει με «μακρύ κουραστικό ταξίδι».Δεν γνωρίζουν εάν πάνε ή εάν έρχονται.Το βέβαιο είναι ότι η συγγραφέας έρχεται για να μείνει.

Το άρθρο Ούτε μία αυτοκτονία της προκοπής εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Φερενίκη.

Το ροδάκινο που έγινε ντομάτα

vafiadakisml — Fri, 29 Jan 2021 01:13:33 +0000

«Αληθινή μου πατρίδα είναι η γειτονιά των παιδικών μου χρόνων», γράφει ο συγγραφέας, «εκεί όπου μέσα στις αυλές, τα στενά και τις αλάνες, στριφογύριζα κι εγώ, γνωρίζοντας τον κόσμο έκπληκτος και ανυποψίαστος, ανάμεσα σε αμέτρητα άλλα παιδιά, υπό τα στωικά βλέμματα ανθρώπων μιας άλλης εποχής, που τους θυμάμαι ακόμα σαν σε όνειρο. Σ’ αυτή την εποχή των παιδικών μου χρόνων έκανα συχνά-πυκνά θεαματικές… βουτιές τα τελευταία χρόνια –άλλοτε οδυνηρές κι άλλοτε λυτρωτικές– καρπός των οποίων είναι ορισμένα από τα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο.

Σκοπός εξαρχής ήταν να αποδώσω το κλίμα και το χρώμα της εποχής των παιδικών μου χρόνων, τον οποίο σκοπό πραγματικά δεν γνωρίζω σε ποιον βαθμό υπηρέτησα. Η έννοια του χρόνου είναι εμφανής και καθοριστική σ’ όλα ανεξαιρέτως τα διηγήματα. Το ερώτημα, γιατί όσο μεγαλώνουμε καταφεύγουμε όλο και πιο συχνά στον κόσμο των παιδικών μας χρόνων, παραμένει ακόμα αναπάντητο. Αυτό το παιχνίδι με το χρόνο διαπερνάει και διαπνέει όλα τα κείμενα, χωρίς ωστόσο να δίνει απαντήσεις, καθώς “παίζεται” μάλλον διαισθητικά και καθόλου ορθολογικά σε μια αέναη πλην μάταιη προσπάθεια να τα βάλω με τον χρόνο!…»

Το άρθρο Το ροδάκινο που έγινε ντομάτα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Φερενίκη.